چه کسی دیده که خورشید زمین‌گیر شود؟!            چشمۀ زندگی از زندگی‌اش سیر شود؟!

یک نفـس آیـد و صد درد به هـمراه آید            گـاه از روزنـه‌ای، سـیل سـرازیـر شود

یک نفـر آه کـشد، چـند نـفـر گـریه کنند            آیـنـه چون شـکـنـد، آیـنـه تـکـثـیـر شود

 ریسمان دید به دست عـلی، از پا افـتاد            گاهی از واقـعه‌ای تلخ، جوان پـیر شود

بین دیوار و در از درد به خود می‌پیچید            گر که پهـلـو شـکـند، درد فراگـیر شود

آتش از چار طرف حلقه به دورش می‌زد            وای اسیری که در این شعله به زنجیر شود

هر چه کرد از وسط شعله نشد برخیزد            شعله می‌خواست که پروانه زمین‌گیر شود

یا علی گفت و به پا خاست و در کوچه دوید            زخـم‌هـایش نـتـوانست عـنـان‌گـیـر شود

دست انداخت که جان دو جهان را نبرند            یک غلاف آمد و نگذاشت جهان‌گیر شود